رهایی

"غصه داری از این که نمی تونی آزاد و رها باشی و اون طور که دلت می خواد زندگی کنی

همیشه یه چیزی هست که دست و بالت رو بند می کنه

دلت می خواد همه آزاد و بدون وابستگی به هم زندگی کنن

از این که چیزی بهت تحمیل بشه عصبانی می شی و غصه می خوری

دوست داری مثل مولکول های هوا، آزاد و در کنار هم باشید"

این غصه اساسی همه انسان هاست. برای مثال، در دوران مجردی، با پدر و مادر به مشکل برخورد می کنیم. می گیم ازدواج کنیم، به آزادی می رسیم. ازدواج می کنیم، اسیر همسر و فرزند می شیم. بعد می گیم خوش به حال شما که مجرید. غافل از این که وقتی مجرد بودیم همین ما بودیم که می خواستیم متاهل بشیم تا آزاد بشیم. بعد طلاق می گیریم که از دست همسر راحت بشیم و بعد مجدد به دنبال شخصی دیگه به عنوان همسر می گردیم تا به آزادی و رضایت برسیم.

به این ترتیب، برای رسیدن به آزادی، همیشه در حال فرار هستیم. فرار از موقعیتی که در حال حاضر داریم. همیشه به دنبال به دست آوردن شرایط یا موقعیت های خاص (ثروت، قدرت، شهرت، همسر، فرزند و ...) هستیم تا به رضایت برسیم و اون طوری که دلمون می خواد زندگی کنیم. اما وقتی به اون شرایط یا موقعیت ها می رسیم، باز ناراضی هستیم چون باز آزاد و رها نیستیم.

در خودمون بگردیم و ببینیم چه در ما هست که اجازه آزاد و رها شدن را نمی دهد.

"عامل اسارت و نارضایتی را در خودمان جستجو کنیم نه در شرایط و موقعیت ها و افراد دیگر."

<رها>